Παγκόσμια Ημέρα Δράσης κατά της Κλιματικής Αλλαγής

Η 25η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια ημέρα Δράσης κατά της Κλιματικής Αλλαγής, από την οποία όλοι έχουμε πάρει μια γεύση για όσα είναι ικανή να προκαλέσει τα τελευταία χρόνια με τα παρατεταμένα καλοκαίρια, την ξηρασία και τους άγριους χειμώνες.                      

Το θέμα αποτελεί πρόκληση για την Ευρώπη η οποία καλείται πλέον να λάβει το συντομότερο ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την καταπολέμησή της. Ήδη σχεδόν όλα τα κράτη της έχουν πληγεί με ανυπολόγιστες καταστροφές ακόμη και με το θάνατο χιλιάδων πολιτών.   

Την κατάσταση επιβαρύνει φέτος το οξύ πρόβλημα της ενεργειακής κρίσης, και τα φαινόμενα ξηρασίας στη σκιά του πολέμου τα οποία όλα μαζί τροφοδοτούν ένα καυτό σκηνικό.

Μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ, η Ε.Ε. αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο παραγωγό ρύπων  και εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, όπως επισημαίνεται σε έκθεση το 2015, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία της Συμφωνίας του Παρισιού.

Η συγκεκριμένη συμφωνία ασχολείται με την μείωση των εκπομπών αερίων, την προσαρμογή και τις οικονομικές της λεπτομέρειες και υπογράφηκε το 2016. Η γλώσσα της συμφωνίας αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους των 196 μελών κρατών στην 21η Διάσκεψη των Μερών στο Λε Μπουρζέ, κοντά στο Παρίσι της Γαλλίας και το οποίο εγκρίθηκε ομόφωνα στις 12 Δεκεμβρίου 2015. Από τις πολύ λίγες χώρες που δεν έχουν επικυρώσει τη συμφωνία, οι μόνοι σημαντικοί ρυπαντές είναι το Ιράν, η Τουρκία και το Ιράκ.

Η Συμφωνία στοχεύει μακροπρόθεσμα στη σταθεροποίηση της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας σε επίπεδα κάτω των 2 βαθμών Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, προωθώντας τη σταθεροποίηση της ανόδου κάτω του 1,5 βαθμού, καθώς αυτό θα μειώσει σημαντικά τους κινδύνους και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Αυτό πρέπει να γίνει μέσω της μείωσης των εκπομπών αερίων, το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου να επιτευχθεί μια ισορροπία κατά το δεύτερο ήμισυ του 21ου αιώνα. Επίσης, έχει ως στόχο να αυξήσει την ικανότητα των μερών να προσαρμοστούν στις αρνητικές επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος, και να κάνει τις “οικονομικές ροές συνεπείς με ένα μονοπάτι προς τις χαμηλές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και την φιλική στο κλίμα ανάπτυξη.”

Υπό τη Συμφωνία του Παρισιού, κάθε χώρα πρέπει να καθορίσει, να σχεδιάσει και να αναφέρει τακτικά τη συνεισφορά της στις πρωτοβουλίες που λαμβάνει για να αντιμετωπίσει την υπερθέρμανση του πλανήτη. Κανένας μηχανισμός δεν υποχρεώνει μια χώρα να ορίσει ένα συγκεκριμένο στόχο εκπομπών σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά κάθε στόχος θα πρέπει να πάει πέρα από προηγουμένως στόχους που έχουν τεθεί.