Η φύση και το αφύσικο

Η χρυσαλίδα ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Αχειροποίητο. Δεν γνωρίζει την έννοια «μικρός άνθρωπος», έτσι όπως τον τοποθετούν στα έργα τους οι μεγάλοι ταγοί της ποιητικής φλόγας, όπως ο Αλεξάντερ Πούσκιν, ο Ντοστογιέφσκι ή ο Νικολάι Γκόγκολ. Αγνοεί τον Ρασκόλνικοβ και τον Μαρμελάντοφ, τους λογοτεχνικούς χαρακτήρες του ευτελισμού, της ματαιότητας και της δυστυχίας. 

Άλλωστε, θα ήταν ιεροσυλία να της μιλήσουμε για τους πραγματικούς νάνους. Να της μεταφέρουμε τα άγρια παραμύθια της ζωής. Να της μιλήσουμε για τους δράκους και τον κακό τον λύκο ή για τον θάνατο της σύγχρονης Κοκκινοσκουφίτσας.

Κι όμως, η πεταλούδα, πιστή μυροφόρος στην ομορφιά της ζωής, επιτελεί αθόρυβα το θεάρεστο έργο της. Προσπερνά επιδέξια τον δύσοσμο βάλτο και αγγίζει λεπτεπίλεπτα το κάλλος. Στέκεται ως το αιώνιο σύμβολο της αναγκαίας μεταμόρφωσης: Χορεύει αλλόκοτα στον κύκλο της ζωής. Από κάμπια, με επώδυνη γέννηση μέσα από το μεταξένιο κουκούλι της, μετατρέπεται σε ακαμάτρα χρυσαλίδα και ολοκληρώνεται σε λεπιδόπτερη πεταλούδα. Εκτιμά την προσφορά που της χαρίζεται από τη ζωή: Ταυτίζεται με το χρώμα, το χώμα και το περιβάλλον της φύσης που ανήκει. Ντύνεται το χρυσαφί του ήλιου, του ουρανού το γαλαζί, των λουλουδιών την πολυχρωμία και παράγει μετάξι. Αγγίζει την τελειότητα. 

Κάντο, λοιπόν, όπως η πεταλούδα, μάς φωνάζει η ζωή. Ακολούθησε το χορό του φωτός και της φωτιάς. Ρούφα τη γύρη γύρω σου και ιώδιο από το πέλαγο. Γιατί από τη μικρή ευθραυστότητα πηγάζουν τα σπουδαία.

Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου

Φιλόλογος, συγγραφέας